Жер ішіндегі гравитациялық тартылыс тәулік ұзақтығының миллисекундтық ауытқуын түсіндіреді
Материал бірнеше дереккөз негізінде жасанды интеллектпен дайындалды — түпнұсқаларға сілтемелер төменде.
Жаңа модель Жердің ішкі ядросы мен мантиясы арасындағы гравитациялық күштер тәулік ұзақтығының шағын ауытқуларының басты себебі екенін болжайды. Nature журналында жарияланған зерттеу гравитациялық момент Жердің ондаған жылдар бойы байқалған айналу өзгерістеріне ең жақсы сәйкес келетінін көрсетті. Нәтижелер геофизиктерге планетаның терең қойнауындағы жұмбақ құрылымдарды түсінуге көмектесуі мүмкін.
Негізгі фактілер
- Зерттеу Nature журналында 2026 жылғы 23 қыркүйекте жарияланды.
- Тәулік ұзақтығының ауытқуы ондаған жылдар ішінде бірнеше миллисекундты құрайды.
- Ішкі ядро планетаның қалған бөлігіне қатысты шамамен 2010 жылы баяу айнала бастады.
- Модельді Канаданың Эдмонтон қаласындағы Альберта университетінен Матьё Дамбери мен Хуэйфэн Чжан жасады.
Ядро мен мантияның өзара әрекеттесу күштері
Зерттеушілер ядроның мантиямен әрекеттесіп, Жердің айналуын өзгертуінің үш жолын ұсынды. Механикалық момент балқыған сыртқы ядроның ядро-мантия шекарасындағы бұдырларға қысым жасауынан туындайды. Электромагниттік момент магнит өрісінің темірге бай мантия аймақтарын тартуынан пайда болады. Гравитациялық момент ішкі ядроның тығыз аймақтарын мантияның аномальды тығыз аймақтарына тартады.
Модельдеу нәтижелері
Дамбери мен Чжан осы күштердің комбинациялары тәулік ұзақтығын қалай өзгертетінін тексеру үшін модель жасады. Модель 1960-жылдардан бері ішкі ядроның айналуын өлшеген 2023 жылғы зерттеудің сейсмикалық деректерін пайдаланды. Модель гравитациялық момент басым болған кезде тәулік ұзақтығының байқалған өзгерістеріне ең жақсы сәйкес келді.
1 дереккөз
Уақыт · артта қалуы